যাত্ৰাশেষৰ কবিতা

১.

সন্ধিয়াৰ বাটেদি উভতি যাওঁ বলা
যোৱাৰ বাটত থৈ যাওঁ
উৰণীয়া চৰাইৰ ছাঁ

ছাঁ হওক সময়
ঢেঁকীয়া ফুল হৈ জিলিকক
আশাৰ হাট

সন্ধিয়া এটা হৈ উভতি যাওঁ বলা

২.

হালধীয়াত শুই আছিল মৃতক সপোন
গাঢ় বেঙুণীয়াত
যৌৱনৰ চিত্ৰকলা

নিমাত হওক এই নিস্প্ৰাণ সঙ্গীত
মৰিশালিত উঁকিয়াই থাকক
অহিৰ ভৈৰৱ

গান এটা হৈ উভতি যাওঁ বলা

৩.

এই বাটেই হব পাৰে যাত্ৰা শেষ
বিষাদ গানৰ সহৃদয়তাত উৎকৰ্ণ হব পাৰে
নদীৰ সুহৃদ মুখ

স্থানু হওক এই কোমল বতাহ
পৰীৰ সাধু হৈ জীয়াই থাকক
পুৱাৰ খবৰ

খবৰ এটা হৈ উভতি যাওঁ বলা

----------------------
০২।০৯।১৯৯৩, গুৱাহাটী

সম্পাদকৰ টোকা

যাত্ৰাশেষৰ কবিতাত প্ৰত্যাৱৰ্তনক এক ভৌতিক উপস্থিতিৰ পৰিৱৰ্তে এক নীৰৱ ৰূপান্তৰ হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছে। প্ৰতিটো খণ্ডই মুক্তিৰ এক পৰ্যায়ক সূচায়: পোহৰ সন্ধিয়াৰ মৃদুতাৰ মাজত বিলীন হয়, স্মৃতি নিস্তব্ধতাত স্থিৰ হয়, আৰু যাত্ৰাটো স্থবিৰ হৈ পৰে। ছাঁ, স্তোত্ৰ, নদী আৰু বতাহৰ চিত্ৰই এক শান্ত, আচাৰ-অনুষ্ঠানমূলক পৰিৱেশৰ সৃষ্টি কৰে, যঽত সময় শিথিল হয় আৰু আবেগক সমাধান কৰাৰ পৰিৱৰ্তে কোমলভাৱে ধৰি ৰখা হয়। যৌৱন, হেৰুৱা অনুভূতি আৰু দুখ-কষ্ট কোনো নাটকীয়তা অবিহনেই পোহৰ, সংগীত আৰু স্থিৰতাৰ মাজত বিলীন হৈ পৰে। "ঘূৰি আহা" বুলি বাৰে বাৰে কৰা আহ্বানটোৱে ঘূৰি যোৱাৰ কথা নকয়, বৰঞ্চ গঢ় লৈ উঠাৰ কথা কয়—যিটো কোনো সামৰণিৰ মাজত নহয়, বৰঞ্চ মনোযোগ আৰু গ্ৰহণযোগ্যতাৰে গঢ় লোৱা এক শান্ত বাৰ্তাৰ মাজত শেষ হয়।

এক আখ্যানিক আৰু প্ৰায়-পৌৰাণিক পৰিৱেশৰ মাজেৰে গতি কৰি, কবিতাটোৱে ইংগিত দিয়ে যে শেষত যি বাকী থাকে সেয়াও চিৰন্তন সত্য় নহয়, বৰঞ্চ উপস্থিতিৰ এক অৱশিষ্টহেঃ এক কণ্ঠ যি গীতলৈ প​ৰিব​ৰ্তিত হ​য়​, এক সত্তা যি শ্ৰৱণ হৈ পৰে, আৰু এক যাত্ৰা যি এক সৰল, চিৰস্থায়ী বাৰ্তা হিচাপে আগুৱাই যায়।

Select language